Kadınım

Seni ben doğurdum. Teşekkür et diye söylemiyorum. Umrumda bile değil. Kutsallaştırmaya çalışmıyorum anne yanımı. Gözüne sokmaya çalışmıyorum kadın yanımı. Sana örnek olmak için sınırlarla boğmuyorum insan yanımı.

Senin yüceleştirmeye doymadığın erkek yanının aksine, bitimsiz bir şova dönüştürdüğün erkek yanının aksine, herkesi ezip geçecek kadar ipini kopardığın erkek yanının aksine, kadınlığımı, anneliğimi ve insanlığımı sade ve sadece seviyorum. Gurur duymuyorum sanma, duyuyorum. Cesaretim yok sanma, var. Saklanıyorum sanma, arkasındayım. Kendimi ilan ediyorum, olduğum gibi, ne bir eksik ne bir fazla.

Anlamlar yüklemiyorum var oluşuma, bahaneler aramıyorum olmamışlığıma, kusurlarıma kılıflar geçirmiyorum, bilmediklerimi oynamıyorum. Hayat bu, akışı var, bağlı kalıyorum. Bitki gibi kalmıyorum elbet, her temiz suyu içiyorum. Büyüyorum, serpiliyorum. Sen elle diye değil. Sesim var konuşuyorum, tenim var dokunuyorum, kalbim var hissediyorum. Saygım var, kendimi tanıyorum. Takdir et diye söylemiyorum. Ama seni ben yoğurdum.

Bir kaldırımda yatıyorum, üstüm başım kan, kaldırımlar oluk oluk. Dünya seyirci, osun, onlardansın. Ayakta yolculuk ediyorum, ensemde pis bir nefes, yabancı bir ten itekliyor bana kendini. Herkes seyirci, osun, onlardansın. Sevmediğimde karşımda duransın, istemediğimde zorlayan, geri döndüğümde kovan, şikayet ettiğimde yüzüme vuransın, osun, onlardansın. Seni ben doğurdum oysa, tanımıyor olamazsın!

Bir delikten ibaret gençliğim, üstümde koca bir ağırlıktan, soğuk, terli, sevgisiz ve alacağını alan. Bir kap yemeğe, bir bardak suya ve koca bir suskunluğa razı edilenim ben, minnet edilen, karnı doyan ama ruhu aç kalan. Yerimin bu olduğuna inandırmaya çalışırsın muhakkak, yetti, beni bu masalla uyutamazsın.

Seni ben doğurdum, tırnaklarımı etime geçirdim ve sen hayata tutundun. Dünyanın en güvenli haznesiydi seni taşıdığım ve benden ayrıldığında bir şey anlatır gibi koptu göbek bağın. Memelerimden süt çağladı, sen ağlarken  içim senle ağladı. Terledin ve ateşlendin ve hayata diş geçirdin. Bir koku uzağındaydım yalnız; seni tanımadığımı söyleyemezsin.

Sen değilsin bu. Bu değil bendeki aksin. Değiştin, bir zaman bebektin. Bir kadından koptun, bir şeye dönüştün ve dönüştüğün şey bir insan değil. Cinsiyetsizsin. Erkek değilsin. Kadını tanımıyorsan erkek değilsin!

Seni ben doğurdum, en iyi ben tanıyorum seni. Göğüs kafesin boş değil, kafa tasın boş değil, bunları yok sayamazsın. Teşekkür beklemiyorum. Aç gözünü, ben varım! Kadınım!

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir