Kadın haftası bu hafta ama, Ben Yokum!

Bu hafta benim haftammış. Kutlayamam sizinle. Bir çukurdayım, bir uçurumun dibinde. Kemiklerim kaldı geriye, bir mezar taşım yok. Bir kayıp ilanı yok bana dair, arayanım yok.

Doğumumdan yıllar sonra çıkarılan ve doğum günüm yanlış yazılan kimliğim kül oldu, artık gidemediğim evimin bahçesinde bir zafer kutlar gibi yakılan ateşin içinde.

Durun demedi annem, ettiğimi bulduğuma inandırıldı ablam. Babam alnından öptü abimi, alnı ak ona göre ama ben görüyorum,  kanlı elleri. Gömmediler bile beni. Bir fatiham bile yok ruhuma değecek. Etine et değen kadınlar değmiyor burda başka hiçbir şeye…

Sorsalardı söylerdim oysa. İstemedim derdim, kapattı ağzımı, yırttı fistanımı. Bağıramadım sesim çıkmadı. Sevdiğim bir oğlan vardı, onu unuttum hemen. İçimden kan boşalırken unuttum mecburen.

Bebelerim olacaktı, kahvaltıda sıcak ekmek, yatağımda şefkat. Bana uzanan bir el olacaktı dara düştüğüm vakit. Tanıdık ve sevdik bir el elimde… Tanıdık ve kirli bir el uzandı onun yerine. Hayallerim ansızın ipe çekildi. Bir boşlukta yuvarlandı bedenim, kırıla kırıla kemiklerim.  Kafamdan giren kurşun yankılanmadı mı sanki dağlarda? Her ne hikmetse sağır herkes yurdumda. Şimdi dağlar sessiz, evim sessiz, hiç gitmemişim, hiç yitmemişim gibi… Şimdi kanım yerde, ahım ardımda.

Kutlayın siz, ben yokum, beni vurdular. Sevdiğim oğlana selam söyleyin. Boşuna günahımı aldılar.

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir